الموت سرزمین رازآموزی عقاب
مقدمه از م - الف
مقدمه :
  در نهانی ترین و پوشیده ترین كوه های سر به فلك كشیده ی فلاتی كه از گذشته های دور ایران زمین نامیده شده، درّه ها و رودهایی در پای ستیغ هایی با شكوه آرمیده اند كه همواره در تاریخ بیكرانه ی خویش پناهی امن برای مردمانی بوده كه آرمان هایی برای جدا سری از حكومت های زورگو و ظالم در سر پرورانده اند، این جا دیار آزادگان، دلاوران و جنگجویانی است كه سودای رهایی از یوغ بندگی در دل داشته اند. این جا هنوز می توان صدای سم ضربه ی اسبانی را شنید كه در پس هر پیچ جاده در غبار و مه فرو می روند و پژواك تاریخی قدوم سردارانی را كه، سر به پای هیچ قدرتی فرو نیاورده اند. سوارانی كه از گذشته ای بس دور پای به سرزمینی چنین بلند و دست نیافتنی نهادند تا غارها و دژهایی را هم چو پایگاه هایی استوار بر فراز قله هایش پی افكنند كه هیچ حاكمی ـ هر چند به نیرو و غرق سلیح ـ توانایی دسترسی بدان را نداشته باشد.
  این جا سرزمینی است كه هنوز می توان تپش زندگی را در چشمه ها و رودبارهایش به زلالی تمام نگریست كه خون تاریخی بدین سر بلندی را هماره از فراسوی ستیغ های برف گیر دست نایافتنی به دره ها و دشت هایی چنین سر سبز از عشق و آزادگی اش در جریان نگاه داشته است. دیار باورهای ژرف و پیچاپیچ انسانی به سان دره هایی كه كهنگی شان از كوه و سنگ ها پیشی میگیرد.
  دیار طبیعتی بكر و باور نكردنی از دریاچه و یخچال و جنگل های زیبا و رود ها و چشمه سارهای زایا كه پناه انسان و دام و حیات وحش و گیاهان دارویی نادر است. و مردمی كه هنوز در آوردگاه این زمانه ی عجب، چنان از سرچشمه ی زبان باستانی شان از افسانه ها و باورهاشان سخن می گویند كه جان شنونده را سیراب میكنند.
  دیار سادگی و بزرگی، سرزمین آزادگی و پاكی، آشیانه ی خدایان بلند پرواز، و پردیسی كه از جهانی بس دور به قدمت كوه ها و سربلندی آسمان باقی مانده، سرزمینِ آموختن از عقابِ تیز چنگِ تیز پروازِ ایران، كه اكنون نیز از بلندای ستیغ لانه اش با نگاهی پنهانی، تو گویی تمام حركات جنبندگان را زیر نظر دارد، و دعوتت می كند به نگاهی از سر تدبیر و حوصله، در زلالی عمقِ نگاهش، شاید رازی را كه ناگفته مانده دریابی، راز آموخته شدنِ جوجگانِ عقاب برای آزادگی و از جان گذشتگی: راز الموت.